Odpowiedź Ministra Rozwoju i Finansów na wątpliwości Rzecznika dotyczące blokowania treści w internecie

Do Rzecznika Praw Obywatelskich wpłynęło stanowisko Ministra Rozwoju i Finansów sporządzone w odpowiedzi na wystąpienie Rzecznika z dnia 5 lipca 2017 r. RPO w swoim wystąpieniu podkreślał konstytucyjne i międzynarodowoprawne wątpliwości na temat uchwalonej ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, w tym te dotyczące niewystarczającego uzasadnienia dla jej przyjęcia, niezbędności i efektywności wprowadzonych rozwiązań.

Minister Rozwoju i Finansów odniósł się do większości zastrzeżeń Rzecznika. Wskazał na wnioski pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli dotyczące

unikania odpowiedzialności podmiotów niezarejestrowanych na terenie Polski świadczących nielegalne usługi hazardowe.

Według Ministra wprowadzone uregulowania są odpowiedzią na wnioski NIK oraz opierają się na szerokiej analizie rynku nielegalnego hazardu wykonanej przez Służbę Celną.

Minister wskazuje, że wprowadzone rozwiązanie blokowania dostępu do nielegalnych stron hazardowych jest oparte na dobrych przykładach regulacji z innych państw m.in. Francji, Danii, Słowacji czy Włoch.

W opinii Ministra prawa i wolności obywatela gwarantowane przez Konstytucję i Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności są chronione w sposób wystarczający, w szczególności za pośrednictwem wprowadzenia sądowej kontroli mechanizmu blokowania stron. Ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej, która nie zgłosiła uwag i zarzutów naruszenia prawa europejskiego.

Stanowisko Ministra Rozwoju i Finansów nie daje jednak pełnej odpowiedzi na zastrzeżenia Rzecznika co do proporcjonalności i adekwatności wprowadzonych rozwiązań. Wątpliwości budzi również brak konsultacji społecznych w procesie stanowienia prawa oraz możliwe trudności kadrowe ministerstwa w związku z nowymi ustawowymi obowiązkami. Rzecznik Praw Obywatelskich jest w trakcie analizowania stanowiska i sporządzania kolejnego wystąpienia do Ministra w omawianej sprawie.

 

W odpowiedzi na prośbę o ustosunkowanie się do wątpliwości dotyczących ustawy z dnia
15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. z 2017 r. poz. 88) uprzejmie przedstawiam, co następuje.

I.

Należy zauważyć, że istniejące do tej pory mechanizmy zwalczania nielegalnego urządzania gier
w sieci Internet były niewystarczające. Kontrolę w tym zakresie przeprowadziła Najwyższa Izba
Kontroli (kontrola nr 1/14/001 dotycząca Egzekwowania przepisów prawa wobec podmiotów
prowadzących działalność w zakresie zakładów wzajemnych).
W uwagach i wnioskach pokontrolnych NIK wskazała m.in. że obowiązujące regulacje prawne
(w brzmieniu do 1 kwietnia 2017 r.) pozwalały na egzekwowanie ich przestrzegania jedynie od
podmiotów działających na terenie RP i sprzyjają unikaniu odpowiedzialności tych podmiotów,
które nie podlegają bezpośrednio jurysdykcji polskich organów. Wskazano, iż niezbędne jest
opracowanie nowych rozwiązań prawnych, które uniemożliwiłyby stosunkowo łatwe
obchodzenie obowiązujących przepisów. NIK wskazała na konieczność przeprowadzenia przez
Ministra Finansów analiz prawnych pozwalających na ustalenie, czy i w jakim zakresie możliwe
jest wdrożenie kolejnych instrumentów prawnych, za pomocą których nastąpiłoby ograniczenie
nielegalnych działań podmiotów organizujących zakłady wzajemne za pośrednictwem sieci
Internet.
Służba Celna, w związku z realizacją wniosku pokontrolnego NIK, dotyczącego rozważenia
opracowania analizy rozmiarów nielegalnych działań w obszarze urządzania i reklamowania
zakładów wzajemnych w sieci Internet podjęła działania, celem których była analiza i ocena
skali zjawiska nielegalnych zakładów wzajemnych urządzanych za pośrednictwem sieci Internet,
ich reklamowania i promocji oraz ewentualnych skutków dla budżetu państwa. Zgodnie
z wynikami tej analizy ok. 1,6 min obywateli polskich mogło realnie uczestniczyć
w nielegalnych zakładach wzajemnych urządzanych w sieci Internet (on-line). W szczególności
osoby poniżej 18 roku życia narażone są na uzależnienie od hazardu, zwłaszcza w świetle
r
Ul. Świętokrzyska 12. 00-916 Warszawa | te!.:+48 (22) 694 55 55 | e-mail; kancelaria@mf.gov.pl
dynamicznego rozwoju usług hazardowych oferowanych za pośrednictwem sieci Internet. Przed
1 kwietnia tj. przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o grach hazardowych nie istniało
środowisko prawne, które zawierałoby elementy wpływające na ocłironę obywateli przed
uzależnieniem i zapewniające prawidłowy przebieg tych gier. Z dotychczasowych doświadczeń
v^nikało, że wiele osób uczestniczących w nielegalnych grach hazardowych nie ma
świadomości naruszania przepisów ustawy. Efekt ten był związany z szeroką dostępnością
nielegalnych stron internetowych oraz małą świadomością społeczną ograniczeń ustawowych
odnoszących się do katalogu gier, które mogą być oferowane za pośrednictwem sieci Internet.
W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach
hazardowych oraz niektórych irmych ustaw wskazano, że w 2015 r. wszczęto 3 593
postępowania wobec osób, które brały udział w zagranicznych grach hazardowych, a w 695
sprawach przedstawiono zarzuty podejrzanym. Sądy wydały wyroki skazujące w 345
przypadkach. Wprowadzenie możliwości blokowania dostępu do nielegalnych domen powoduje,
że gracze nie mają wątpliwości co do tego, czy korzystają z usług legalnego operatora gier
hazardowych. Ponadto, operatorzy oferujący gry hazardowe zgodnie z polskim prawem mają
obowiązek wdrożyć rozwiązania mające na celu jak najwyższą ochronę gracza, co w przypadku
operatorów nielegalnych jest niemożliwe do wyegzekwowania ze strony regulatora rynku gier.
Podkreślić także należy, że mechanizm blokowania dostępu do stron internetowych, za
pośrednictwem których oferowane są nielegalne gry hazardowe funkcjonuje w wielu państwach
członkowskich UE. Minister Rozwoju i Finansów przy projektowaniu przedmiotowych
przepisów brał pod uwagę rozwiązanie stosowane w innych krajach. Blokowanie stron
stosowane jest m.in. przez Francję, Danię, Litwę, Słowację, Belgię, Niemcy, Włochy.
Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że ponad sześcioletnia praktyka walki organów
państwowych na gruncie ustawy o grach hazardowych, w brzmieniu do 1 kwietnia 2017 r..
z podmiotami naruszającymi jej postanowienia, pozwoliła określić, które przepisy powiimy
zostać poddane rewizji i zmodyfikowane pod kątem zapewnienia jak najskuteczniejszych
narzędzi do walki ze zjawiskiem nielegalnego hazardu. W zakresie stosowania irmych narzędzi
służących do kontroli gier hazardowych w Internecie wskazać należy, że wykonywanie kontroli
w obszarze gier hazardowych w zakresie przestrzegania przez podmioty prowadzące taką
działalność przepisów ustawy o grach hazardowych, zgodności tej działalności z udzieloną
koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gry, należało do organów Służby
Celnej. Ponadto, w ramach ustawowych zadań organy Służby Celnej rozpoznawały, wykrywały,
zapobiegały i zwalczały przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w tym m.in. przeciwko
organizacji gier hazardowych oraz ścigały ich sprawców w zakresie określonym w ustawie
z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks kamy skarbowy (Dz. U. z 2016 r., poz, 2137 z późn. zm.).
Obecnie zadania te są realizowane przez Krajową Administrację Skarbową.

I I.

Należy podkreślić, że znowelizowana ustawa o grach hazardowych nie narusza przepisów
dotyczących wolności słowa i dostępu do informacji, zgodnie z art. 54 Konstytucji oraz art. 10
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
w szczególności należy podkreślić, że przj^ołane w piśmie z 5 lipca 2017 r. sprawy przed
Europejskim Trybunałem Praw Człowieka opierają się na odmiennych stanacli faktycznycti
i prawny cli, nie wykazujących bezpośrednio podobieństwa do rozwiązań ustawy o grach
hazardowych pod względem charakteru i treści regulacji, a niekiedy nawet proporcjonalności
zastosowanych przez państwo środków (np. sprawa Cengiz i in. p. Turcji dotyczy zablokowania
dostępu do całej witryny internetowej youtube.com ze względu na nielegalność tylko niektórych
podstron).
W doktrynie zwraca się również uwagę na tzw. gwarancje proceduralne wynikające z ochrony
wolności wypowiedzi przewidzianej w art. 10 Konwencji. „Podobnie jak w przypadku wielu
innych artykułów Konwencji, art. 10 i ochrona na jego podstawie obejmuje również gwarancje
proceduralne. Trybunał wielokrotnie stwierdzał jego naruszenie z powodu zbyt nieokreślonego
charakteru środka prawnego ograniczającego wolności wypowiedzi, braku jego szczególowego
uzasadnienia lub odpowiedniej kontroli sądowej jego stosowania (M. A. Nowicki „Komentarz
do Konwencji o ochronie praw Człowieka i podstawowych wolności” Wyd. VII, 2017, Lex
art. 10). Podobnie wskazano w przytoczonym w piśmie z 5 lipca 2017 r. orzecznictwie ETPCz,
że „ograniczenia swobody wypowiedzi nie są same w sobie sprzeczne z EKPCz, jednak muszą
być oparte na określonej podstawie prawnej, jasno określającej zakres tego ograniczenia
i podlegać kontroli sądowej w celu ochrony przed nadużyciami”. Należy zauważyć, że w opinii
Ministra Rozwoju i Finansów, w przypadku omawianej regulacji, te warunki proceduralne
polegające na odpowiednim oparciu o przepis ustawowy, odpowiednim uzasadnieniu
wdrażanego mechanizmu oraz wprowadzeniu sądowej kontroli jego zastosowania zostały
spełnione.
Ponadto, wśród istotnych kryteriów, czy odmowa dostępu do informacji stanowi ingerencję
w prawa odnoszące się do wolności wypowiedzi wymienia się m.in.: „czy żądane informacje
były w rzeczywistości konieczne do korzystania z wolności wypowiedzi; czy ich natura
wskazywała, że leżały w interesie publicznym” (M. A. Nowicki „Komentarz do Konwencji
o ochronie praw Człowieka i podstawowych wolności”).

III.

Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości UE działalność hazardowa
stanowi usługę w rozumieniu art. 57 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i mają do
niej zastosowanie przepisy Traktatu odnoszące się do swobody świadczenia usług i swobody
przedsiębiorczości.
Ograniczenie ww. swobód na gruncie m.in. krajowych przepisów ustawowych może być
uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia
publicznego (art. 52 TFUE w związku z art. 62 TFUE). Reguły te zostały rozwinięte przez
orzecznictwo TSUE, m.in. w sprawie C-55/94 Gebhard, w której Trybunał określił warunki
dopuszczalności środków ograniczających lub czyniących mniej atrakcyjnymi korzystanie ze
swobód. Na gruncie wyroku ograniczenia te muszą być:
– stosowane w sposób niedyskryminacyjny,
– usprawiedliwione nadrzędnymi wymogami interesu ogólnego.
– odpowiednie do zakładanego celu (adekwatność),
– nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla realizacji zakładanego celu
(proporcjonalność).
Orzecznictwo Trybunału wskazało szereg nadrzędnych względów interesu społecznego
mogącycli uzasadniać ww. ograniczenia, takich jak względy ochrony konsumentów,
przeciwdziałania oszustwom i skłanianiu obywateli do nadmiernych wydatków związanych
z grami, jak też ogólne względy zapobiegania zakłóceniom porządku publicznego. Ograniczenia
oparte na ww. względach muszą być odpowiednie do zapewnienia realizacji założonych celów,
co oznacza, że te ograniczenia muszą przyczyniać się do ograniczenia działalności w zakresie
gier hazardowych w sposób spójny i systematyczny (wyrok w sprawie C-258/08 Ladbrokes).
Jednocześnie TSUE stwierdził, że nie można wykluczyć możliwości, że ochrona efektywności
nadzoru fiskalnego oraz przejrzystość transakcji gospodarczych mogą być uznane – w pewnych
okolicznościach oraz pod pewnymi warunkami – jako nadrzędne cele interesu ogólnego,
uzasadniające środki ograniczające swobodę przedsiębiorczości (sprawa C-167/01 Inspire).
Biorąc pod uwagę powyższe, należy podkreślić, że wprowadzenie analizowanych przepisów
było uzasadnione. Głównym celem ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. było zmniejszenie skali
wy stępowania tzw. „szarej strefy” w zakresie gier na automatach oraz gier w sieci Internet oraz
zapewnienie najwyższego możliwego poziomu ochrony obywateli, w tym osób małoletnich,
przed szkodliwymi skutkami hazardu związanymi z grą na automatach do gier i grą w sieci
Internet.
Dhitego też, nie można zgodzić się z tezą, że podstawowym celem ustawy z dnia 15 grudnia
2017 r. był cel fiskalny. Jak wskazano powyżej, głównymi celami ustawy było zmniejszenie
skali występowania tzw. „szarej strefy” w zakresie gier na automatach do gier oraz gier w sieci
Internet oraz zapewnienie najwyższego możliwego poziomu ochrony obywateli, w tym osób
małoletnich, przed szkodliwymi skutkami hazardu związanymi z grą na automatach do gier i grą
w sieci Internet.

IV.

W zakresie zasad dokonywania wpisu do Rejestru informuję, co następuje.
Dokonywanie wpisu, jego zmiana i wykreślenie jest zatwierdzane przez Ministra Rozwoju
i Finansów bądź upoważnionego przez niego sekretarza lub podsekretarza stanu. Rozwiązanie to
zapewnia najwyższy poziom kontroli nad procesem dokonywania wpisu do Rejestru.
Ustawa o grach hazardowych określa techniczne wymagania odnoszące się do procesu
blokowania dostępu do stron internetowych. Zastosowane rozwiązanie nie ma nadmiernie
obciążającego charakteru dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Obowiązki zobowiązanych
do blokowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi dostępu do sieci
Internet są jasno i jednoznacznie określone. W tym miejscu wskazać należy, że w trakcie prac
legislacyjnych Ministerstwo Finansów uwzględniło uwagi zgłaszane, m.in. przez Ministerstwo
Cyfryzacji, w wyniku których określone w ustawie obowiązki zostały skonstruowane w sposób
jak najmniej uciążliwy dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W szczególności należy
zauważyć, że w tym celu stworzono system teleinformatyczny umożliwiający automatyczne
przekazywanie do systemów teleinformatycznych przedsiębiorców telekomunikacyjnych
informacji o wpisach do Rejestru.
Podkreślenia wymaga, że zmiana oraz wykreślenie mogą być dokonywane w każdym czasie
przez Ministra Rozwoju i Finansów z urzędu, co stanowi zabezpieczenie interesu
przedsiębiorców prowadzących działalność za pośrednictwem zablokowanych stron
internetowych. Tym samym, zapewniona jest efektywność zastosowanego rozwiązania, zarówno
w sferze walki z „szarą strefą” (dzięki możliwości szybkiego reagowania na dynamicznie
zmieniającą się nielegalną ofertę w sieci Internet), jak i ochrony interesów podmiotów
zainteresowanych (możliwość szybkiego usunięcia lub modyfikacji wpisu).
Poprawność dokonywanych w Rejestrze wpisów zapewniona jest także poprzez stosowanie
odpowiednich procedur przez organy KAS przy zabezpieczaniu materiału dowodowego
stanowiącego podstawę dokonania wpisu oraz wprowadzenie kontroli sądowo-administracyjnej.
Sprzeciw od dokonania wpisu może wnieść podmiot urządzający gry hazardowe na stronie
internetowej wpisanej do Rejestru lub będący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym lub
posiadający tytuł prawny do domeny wpisanej do Rejestru lub podmiot będący dostawcą usług
płatniczych. W ustawie wprowadzono zapis ograniczający postępowanie prowadzone przed
Ministrem Rozwoju i Finansów do jednej instancji oraz określono krótki (7 dni) termin do
rozpatrzenia sprzeciwu. Odpowiedź organu na sprzeciw przybiera formę decyzji
administracyjnej. Od decyzji Ministra przysługuje bezpośrednio skarga do sądu
administracyjnego. Dzięki kontroli przeprowadzanej przez niezawisły sąd zapewniona została
ochrona podstawowych praw konstytucyjnych.
Zastosowane rozwiązanie stanowi odpowiedź na istotny problem występowania „szarej strefy”
w środowisku gier urządzanych za pośrednictwem sieci Internet. Ze względu na
ogólnodostępność nielegalnych usług hazardowych oferowanych w Internecie niezgodnie
z ustawą, zasadne było zastosowanie niniejszego środka. Wskazać należy, że obowiązek ten
skierowany jest do ograniczonego kręgu podmiotów prowadzących regulowaną działalność
gospodarczą (tj. przedsiębiorców telekomunikacyjnych) i pozostaje w proporcji do celu, jakim
jest wzrost poziomu ochrony konsumentów i zwalczanie szarej strefy.
Blokowanie dostępu do stron internetowych wykorzystywanych do oferowania gier
hazardowych w nielegalny sposób stanowi środek proporcjonalny w stosunku do zagrożeń, jakie
wiążą się ze swobodnym dostępem do gier hazardowych niepodlegających regulacjom
krajowym. Operatorzy nieposiadający zezwolenia na oferowanie tego typu usług nie gwarantują
zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony społeczeństwa, w związku z czym nie można
pozwolić na swobodne oferowanie przez nich usług. Należy również zauważyć, że w trakcie
spotkań roboczych organizowanych przez Ministerstwo Finansów, przedstawiciele
przedsiębiorców telekomunikacyjnych wskazywali, że realizacja powyższego obowiązku
przebiega w sprawny sposób i nadmiernie ich nie obciąża.
Reasumując, stwierdzić należy, że zachodzą przesłanki uzasadniające stosowanie środka
w postaci blokowania dostępu do stron internetowych oferujących nielegahiie gry hazardowe
oraz że został on wprowadzony w sposób proporcjonalny. Co więcej, wprowadzenie
przedmiotowego rozwiązania powinno prowadzić do zwiększenia poziomu społecznej
śv\?iadomości nielegalnego charakteru gier urządzanych bez wymaganego zezwolenia.
Należy zauważyć, że zastosowane rozwiązanie jest też zalecane przez Radę Europy. Blokowanie
nielegalnych stron internetowych jest przewidziane w artykule 11 Konwencji Rady Europy
w sprawie zwalczania manipulacji zawodami sportowymi z 18 września 2014 r. (CETS No.215),
jako jeden ze sposobów zwalczania nielegalnych zakładów sportowych. Konwencja dopuszcza
możliwość stosowania środków polegających m.in. na zamknięciu lub bezpośrednim
i p(DŚrednim ograniczeniu dostępu do operatorów oferujących nielegalne zakłady sportowe na
odległość oraz zamknięciu operatorów oferujących nielegalne zakłady sportowe na terenie
państwa – Strony konwencji.
Odnosząc się natomiast do kwestii blokowania nielegalnych stron hazardowych w świetle
swobód traktatowych UE, wskazać należy, że gry hazardowe nie stanowią przedmiotu działań
harmonizacyjnych i nie są regulowane wiążącymi aktami prawa pochodnego UE. Niemniej
jednak należy zgodzić się ze stanowiskiem Rzecznika, że przy ich wprowadzaniu należy brać
pod uwagę zasady traktatowe UE i orzecznictwo TSUE.
Wyżej przedstawione stanowisko Rady Europy jest podzielane także przez TSUE, czemu wyraz
dano m.in. w wyroku w sprawie C-258/08 Ladbrokes Betting & Gaming and Ladbrokes
International. Zgodnie z treścią wyroku państwo członkowskie uprawnione jest do uznania, że
w z\viązku z faktem, że podmioty oferujące usługi gier hazardowych przez sieć Internet nie
przestrzegają wymogów prawnych wynikających z ustawodawstwa kraju, w którym oferowane
są usługi, nie dają one wystarczającej gwarancji ochrony krajowych konsumentów przed
niebezpieczeństwem oszustwa i przestępczości. W związku z tym uprawnione jest do podjęcia
kroków zmierzających do uniemożliwienia oferowania takich usług, w tym poprzez blokowanie
dostępu do stron internetowych, za pośrednictwem których są one oferowane.
Podobnie w sprawie C-243/01 Gambelli Trybunał wskazał, że ograniczenia w korzystaniu
z usług gier hazardowych przez sieć Internet powinny być uzasadnione nadrzędnymi względami
interesu ogólnego. Powinny być także odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonego
celu, nie wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonego celu, i być stosowane
w spc’SÓb niedyskryminujący.
Na zagrożenia związane ze specyfiką rynku gier hazardowych oferowanych przez sieć Internet,
przy jednocześnie ograniczonych środkach kontrolnych i prewencyjnych, które mogą być
stosowane przez państwo, zwróciła uwagę Komisja Europejska w Komunikacie z dnia 24 marca
2011 r. zatytułowanym „Zielona księga w sprawie gier hazardowych oferowanych w Internecie
w obrębie rynku wewnętrznego”, wskazując m.in. na obserwowany we wszystkich państwach
członkowskich znaczący rozwój szarej strefy i nielegalnego rynku gier hazardowych
oferowanych przez sieć Internet. W Komunikacie czytamy m.in.: „Pojawienie się Internetu oraz
szybki rozwój możliwości uprawiania gier hazardowych w Internecie w powiązaniu ze
zróżnicowanymi przepisami w poszczególnych państwach doprowadziło nie tylko do
rozszerzenia legalnej oferty usług w zakresie gier hazardowych w niektórych państwach
członkowskich, ale również do znaczącego rozwoju rynku transgranicznego, na którym
oferowane są gry bez odpowiednich zezwoleń. Mowa tutaj zarówno o czarnym rynku (na którym
odnotowuje się zawieranie zakładów i korzystanie z gier losowych, w tym również pochodzących
z państw trzecich, na które nie wydano zezwoleń), jak również o tzw. szarej strefie (operatorzy
posiadający zezwolenie w jednym lub kilku państwach członkowskich promują lub udostępniają
usługi w zakresie gier hazardowych obywatelom w innych państwach członkowskich, nie
uzyskawszy należytego zezwolenia w tych państwach). Konsumenci mają dostęp do tego
nielegalnego rynku transgranicznego, czy to w wyniku faktycznego tolerowania wspomnianej
działalności, czy to z braku skutecznego wykonania przepisów; rynek ten jest uzupełnieniem
legalnej oferty krajowej dostępnej dla konsumentów w zależności od sytuacji prawnej w danym
państwie członkowskim.”.
Warto podkreślić, że projekt ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. został notyfikowany Komisji
Europejskiej (nr 2016/398/PL), która nie zgłosiła uwag do wprowadzonego mechanizmu
blokowania dostępu do stron internetowych. Należy zatem zauważyć, że przepisom
analizowanej ustawy nie można zarzucić naruszenia prawa europejskiego.
Biorąc pod uwagę powyższe, polskie przepisy dotyczące blokowania nielegalnych stron
hazardowych w opinii Ministra Rozwoju i Finansów spełniają przesłanki wypracowane
w orzecznictwie TSUE i nie są sprzeczne z zasadami traktatowymi UE.
Po pierwsze, jak wskazano powyżej są wprowadzone w celu oclirony gracza i ograniczenia
„szarej strefy” w grach hazardowych.
Po drugie, nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia ww. celów. Przepisy nie
obciążają nadmiernymi zadaniami operatorów telekomunikacyjnych. Wskazać jednocześnie
należy, że przy tworzeniu systemu teleinformatycznego, przekazującego informacje do
systemów teleinformatycznych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, były prowadzone
konsultacje z przedstawicielami operatorów telekomunikacyjnych (m.in. z Polską Izbą
Informatyki i Telekomunikacji) oraz samymi operatorami, w celu zastosowania najbardziej
optymalnych rozwiązań technicznych.
Po trzecie, wprowadzone przepisy są niedyskryminacyjne. Obejmują wszystkich operatorów
telekomunikacyjnych i wszystkie podmioty oferujące gry hazardowe bez zezwolenia, bez
względu na ich siedzibę.
Dodatkowo, blokowaniu podlegają jedynie strony internetowe wykorzystujące nazwy domen
internetowych wpisanych do Rejestru. Oznacza to, że dostęp blokowany będzie do konkretnej
domeny oferującej nielegalne gry hazardowe. Jak już wskazano powyżej, procedura wpisu oraz
zastosowany mechanizm oznacza, że nie zachodzi w tym przypadku ryzyko zablokowania
legalnych treści. Nie zachodzi także ryzyko wykorzystywania Rejestru do blokowania dostępu
do innych domen internetowych. Art. 15 f ustawy o grach hazardowych szczegółowo określa
przesłanki dokonania wpisu i jego przedmiot.

 

źródło:  www.rpo.gov.pl

Odpowiedź Ministra Rozwoju i Finansów na wątpliwości Rzecznika dotyczące blokowania treści w internecie
5 (100%) 1 vote[s]

Comments are closed.